Nieuw Zeeland – deel 2

We komen aan in Wellington (ten zuiden van het Noordereiland). Daar hebben we de oversteek met de boot naar het zuidereilend gemaakt. Wat een prachtige tocht! Onderweg zagen we dolfijnen uit het water springen en we voeren zo de fjorden van het Zuidereiland binnen (Marlborough Sounds).

De fjorden van de Marlborough Sounds op het zuidereiland.

Havelock, glimwormentour.
Onze eerste stop op het Zuidereiland was in Havelock bij Nelson (in het noorden). De campingeigenaar vertelde dat er glimwormen in het bos zitten. Die had hij zelf ontdekt. We moesten het bospad voor 10 minuten volgen. Daar ongeveer zouden ze aan de wand van de rotsen zitten. Dus wij met de kinderen ’s avonds in het donker, gewapend met een paar lampjes, op zoek naar glimwormen. Wat spannend zo met de kinderen in het donker! Zonder licht zag je geen hand voor ogen. Als de lampjes het maar niet zouden begeven…. Maar we hebben ze gevonden hoor! Zoveel lichtpuntjes in het donker. Prachtig! Het leek wel een sterrenhemel. In het kader van “Life begins at the end of your comfortzone”  (ons levensmotto) is dit er weer eentje om af te strepen. Een ervaring om niet snel te vergeten.

Wij vier tijdens de tocht door het Abel Tasman NP.

Kaiteriteri
Na een paar dagen gingen we door naar Kaiteriteri, net boven Motueka (nog steeds noord). Daar hebben we een geweldige week gehad. Op de camping ontmoetten we nog drie andere Nederlandse gezinnen met kleine kinderen. Joehoe!!! Onze kinderen hadden ineens andere kinderen om mee te spelen. Het klikten gelijk ook goed tussen de ouders en al snel boekten we met de vier gezinnen een tripje met de boottaxi naar een strandje aan het Abel Tasman National Park om daar ‘Kamp Holland’ op te zetten. Geweldig!!! Voor een dag was dat onze plek om te vertoeven. We maakten een wandeling van twee uur met alle kids (bikkels) en kwamen oververhit en net op tijd voor de boottaxi weer terug aan op het strand. We hebben de kinderen toen we terug kwamen een heel lekker ijsje gegeven als beloning. Wat hebben ze het goed gedaan! De rest van de week hebben we nog een aantal keer met z’n allen gegeten. 

 

Ook alle kids zwoegden zich door het bos.
Ons klaarmaken voor de wandeltocht.
Schaduwhut gebouwd voor de kids, gemaakt van takken, een sarong en een joggingbroek.
Prachtig strand en zee.
Onderweg: Split Apple Rock.

Vanuit deze plek maakten we ook een tripje naar een zalmkweekvijver, waar Thijs zijn eerste zalm gevangen heeft. Wat een ervaring! Je begrijpt dat we hier ’s avonds heerlijk van gegeten hebben.

Hanmer Springs, even opwarmen in het koude weer.
Er kwam slecht weer aan, geen kampeerweer, dus boekten we een chaletje in Hanmer Springs

(in het midden van het Zuidereiland). Ook dit stadje ligt op vulkanisch grond, dus de waterbaden bij Hanmer Pools zijn natuurlijk verwarmd. Heerlijk! Wat een weldaad bij dit slechte weer. Het warmste bad is 42 graden (geheel natuurlijk verwarmd).
In Hanmer Springs deed ik ook mee met een yogalesje. Dat was ook heerlijk om te doen. Ik heb daar voor het eerst een hoofdstand gemaakt. Ja ja, ik maakte een hoek van mijn onderarmen, eerst één been voorzichtig van de grond, andere been erbij, beide benen omhoog en ik stond ondersteboven. Op mijn hoofd! Ik stond versteld van wat ik kon. Hoe trots je dan op jezelf kan zijn!

Kaikoura: dolfijnen.
Door richting Kaikoura (aan de oostkust). We hadden van de Hollanders die we ontmoet hadden een tip gekregen over een leuke camping aan het strand (in Peheta). Nou dat was de beste campingtip die we hebben gehad in de hele reis! We stonden met onze tent ín de duinen

Uitzicht op zee vanaf onze tent.

óp het zand! Vanuit onze tent konden we zo de zee zien. ’s Ochtends en ’s avonds gingen we dan even bij de zee kijken of we dolfijnen zagen (dan zijn ze zelf aan het jagen en heb je de meeste kans om ze te zien). En ja hoor, ze sprongen zo voor onze neus uit het water. Hoe gaaf om dit zo vanuit je tent in ‘je eigen baai’ te mogen zien.

Kaikoura: walvissen.
Kaikoura staat ook bekend om de walvissen. Die leven hier een stukje uit de kust en zijn het gehele jaar door te spotten. Dat was één van mijn doelen hier in NZ: walvissen spotten. Een boottripje ging niet, door het ruige water, helaas. Dan maar met een vliegtuigje. Dat was supergaaf! Al snel zag de piloot een walvis in de verte (ik zat naast de piloot en zag werkelijk waar niks) en toen we dichterbij kwamen zagen wij ze ook. Walvissen blijven ongeveer 10 minuten aan het wateroppervlak om adem te halen en duiken dan weer diep de zee in (dan krijg je de bekende foto met staart uit het water). Je moet dus ook nog een soort van geluk hebben om ze te zien. O, wat was ik blij de walvissen te zien. Ze zijn zó immens groot. Dat is vanuit een vliegtuigje moeilijk in te schatten, totdat er een bootje naast vaart. Dat bootje stelt dan echt niks voor en je ziet hoe groot de walvis in het echt is. In totaal hebben we 6 walvissen steeds naar adem zien happen. Mijn doel hier in NZ was bereikt.

Kaikoura: zeeleeuwen.
In Kaikoura hebben we nog een ander heel spannend moment gehad, dat ik niet snel zal vergeten. We kwamen bij een spot waar zeeleeuwen vertoeven. Maar dan moesten we wel eerst over de rotsen een stuk de zee inlopen. Gelukkig hadden we goede waterschoenen bij ons, dus dat ging prima. Af en toe sprongen we over een geul met zeewater en konden we weer goed verder lopen. Helemaal aan het eind (een paar honderd meter de zee in) zagen we ze. We konden zó dichtbij komen en supermooie foto’s maken. Echt heel gaaf! We gingen helemaal op in het moment en vergaten een beetje de tijd.

Springen over de geulen in de rotsen.

Een spannende ervaring!
Toen kwam er een man naar ons toe gerend met de mededeling dat we NU terug moesten gaan, want het werd vloed. O jee! Ik zag het al helemaal gebeuren dat wij met onze bepakking (camera, telefoon, portemonnee, enz.) en 2 kleine kinderen op ons rug tussen de zeeleeuwen door terug moesten zwemmen! Whaaaaaa!!!! Mijn hart zat in mijn keel, kan ik je vertellen. Dat zwemmen hoefde gelukkig niet, maar we moesten we een heel stuk door het hoge water waden. Bij mij kwam het water al tot mijn knieën, bij de kinderen tot hun middel (!!!!!!). In de ene hand alle spullen hoog en droog, in de andere hand een kind. Met een hartslag van 320 snel terug naar het vaste land. En voor de kinderen proberen zo rustig mogelijk te blijven, niks aan de hand, geen paniek! We hebben dit verhaal daar nooit aan onze ouders verteld, want we moesten in NZ vooral voorzichtig doen met onze kinderen. Nou, dit was even verre van voorzichtig en we wilden de opa’s en oma’s natuurlijk niet onnodig ongerust maken (sorry mam en schoonmam!). Gelukkig liep het goed af en hebben we wadend door het water geen zeeleeuw gezien. Die lagen allemaal nog lekker in de zon te pitten aan het eind van de rots.

Vervolg reisverslag
In mijn volgende blog reizen we verder af naar het zuiden. Ik mag hier nog twee keer de lucht in en komen we aan ”het einde van de wereld”.

Dit was deel 2 van deze serie over Nieuw Zeeland. Heb je deel 1 van mijn reisverslag ook al gelezen? Klik hier voor de link.

En heb je onze andere serie over hoe wij onze site begonnen zijn ook al gelezen?
Hoe het begon – deel 1

Hoe het begon – deel 2

Hoe het begon – deel 3 (slot)

 

3 gedachten over “Nieuw Zeeland – deel 2

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: