Beetje respect

Ik heb een superleuke baan! Ik werk namelijk in het basisonderwijs. Vroeger was de slogan: ‘Onderwijs; elke dag anders!’ Nou, dat klopt wel. Je maakt elke dag andere dingen mee.

Ik hou ervan om mijn kennis over te dragen aan de kinderen en ik vind het heerlijk om een leuk contact met de kinderen op te bouwen. Het mooiste is dan ook als je van de kinderen te horen krijgt dat je zo’n leuke, lieve juf bent. Een mooier compliment kan ik niet krijgen! Ik ben van mening dat kinderen zich fijn moeten voelen in de klas, het leren komt dan vanzelf wel. Lukt dat vandaag niet, dan is er morgen weer een dag.

Meestal ga ik met veel plezier naar mijn werk. Maar er zijn momenten waarop het lerarenbestaan wat minder leuk is. De meeste kinderen luisteren goed en de meeste ouders dragen goed bij aan de ontwikkeling van hun kind. Super fijn! Ik zeg alleen wel bewust de meeste ouders, want er zijn helaas uitzonderingen. We maken het regelmatig mee dat we onszelf moeten verdedigen of verantwoorden en dat maakt het werk er niet leuker op kan ik je vertellen.

Voorbeeldje: De kinderen in de bovenbouw hebben net een toets gemaakt.  De juf heeft voordat de toets begint nogmaals gezegd dat ze hun naam op het blaadje moeten schrijven (we hebben immers geen speurhondenneus). Als de kinderen niet hun naam erbij schrijven, gaat er een punt van het cijfer af. Dit is een ongeschreven regel die de kinderen kennen. Ze weten echter niet dat deze punt aftrek nooit doorgevoerd wordt in hun rapport. Het is meer om ze alert te maken en rekening te laten houden met de leerkracht.

Zo kwam het dus inderdaad een keer voor dat er een punt van het cijfer af werd getrokken bij een kind. Kind sip, want lager cijfer. Ouders boos en komen verhaal halen bij de juf: “Hoe haal je het in je hoofd om om die reden een punt van het cijfer af te halen! Hij had er zo hard voor geleerd en nu heeft hij niet het cijfer dat hij verdient.”

Steeds meer ouders denken dat ze zonder enige achtergrond of nuance overal iets van moeten vinden en zeggen. Niet fijn om mee geconfronteerd te worden en ook niet de manier zoals wij het de kinderen proberen bij te brengen. Op die manier wordt het er niet beter en al helemaal niet gezelliger op.

Nog een voorbeeldje: We lopen met de hele klas in de rij naar de bieb. Dat is best een verantwoordelijke taak, want je loopt met 30 kinderen buiten op straat waar van alles kan gebeuren. Eén kind doet niet wat we hebben afgesproken en brengt daarmee zichzelf en anderen in gevaar. Na een paar waarschuwingen besluit ik dat hij de volgende keer niet mee mag naar de bieb, omdat hij zich niet aan de regels houdt. Zijn moeder komt na schooltijd bij me om erover te praten en beslist waar het kind bij is dat hij de volgende keer toch wèl mee mag naar de bieb, want hij zal zich nu echt wel gaan gedragen. “Toch lieverd?” Het lijkt me dat je dit op z’n minst met mij bespreekt en samen besluit hoe we het een volgende keer gaan oplossen.

Ik ben zelf pas 37, maar als ik denk aan vroeger (ik voel me net een oma als ik over vroeger praat haha!) ging het er in mijn beleving toen heel anders aan toe. De leerkracht bepaalde wat er gebeurde. En had je op de middelbare school straf? Dan zal je het wel verdiend hebben. Oeoeoe, wat heb ik mijn ouders gehaat op die momenten (puber!), maar ik heb er wel een goede les van geleerd.

 

Het respect voor de leerkracht ebt bij sommige ouders helaas steeds meer weg. Dat maakt ons erg verdrietig. We werken zo hard voor de kinderen, maar dit wordt helaas niet altijd op de juiste waarde geschat. Nu heb ik nog geluk met mijn school, fijne ouders, maar op steeds meer scholen is dit de tendens helaas.

Niet voor niks dat de leerkrachten op 5 oktober (internationale Dag van de Leraar) staken. De werkdruk is te hoog en de waardering  te laag. Het wordt hoog tijd dat iedereen in Nederland weet waar wij in de klas mee te maken hebben en wat we daarvoor terug krijgen (vrij weinig).

We verlenen sinds een paar jaar passend onderwijs.Dit betekent:
Houd kinderen met een leer- en/of gedragsprobleem gewoon in de klas (niks geen speciaal onderwijs meer) en begeleid hen naar behoefte.

En o ja, vergeet vooral de andere 29 kinderen niet op hun eigen niveau te begeleiden. En zorg er ook voor dat je aan het eind van het jaar alle boeken uit hebt en dat het vooral gezellig in de klas is.

Omdat ik in het onderwijs werk, kan ik over deze sector meepraten. Maar er zijn natuurlijk nog meer beroepen waarbij het respect te vaak ver te zoeken is. Denk aan het ambulancepersoneel, de politie, de treinconducteurs, de buschauffeurs, enz. Hierover hoor je helaas ook regelmatig nare berichten.

Ik hoop dat veel mensen die dit lezen zich NIET in al het bovenstaande herkennen. (en dat weet ik wel zeker!) Want wij hebben lezers die wel weten hoe ze respectvol met deze mensen om moeten gaan!

Nog even voor de duidelijkheid: ik houd mega van mijn werk en zet me met alle liefde in voor de kinderen, want dat is toch waarvoor ik het doe. Maar een beetje meer waardering zou toch wel fijn zijn.

Zo, ik denk dat ik nu met een lekker wijntje maar eens even neer ga ploffen. Proost, op het mooiste vak dat er is!

 

Leuk dat je een kijkje neemt op onze blog! Dit is een serieus onderwerp, maar over het algemeen zijn we niet zo serieus hoor. Klik hier om uit te vinden wie we zijn.

3 gedachten over “Beetje respect

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: